W Polsce leczenie uzdrowiskowe udostępniono obecnie szeroko masom pracującym. Korzysta z niego rocznie kilkaset tysięcy osób. Liczba starających się o wyjazd jest znacznie większa. Zapotrzebowanie na łóżka uzdro­wiskowe wzrasta z roku na rok. Zwiększa się wprawdzie ustawicznie liczba miejsc w sanatoriach i w domach Fun­duszu Wczasów, lecz wzrost ten nie nadąża za zapotrze­bowaniem. Przed służbą zdrowia stały bowiem w latach powojennych olbrzymie zadania odbudowy i rozbudowy lecznictwa otwartego i zamkniętego. Obecnie zarówno Ministerstwo Zdrowia i Opieki Społecznej, jak i pion związków zawodowych poświęcają dużo uwagi lecznictwu uzdrowiskowemu przeznaczając wiele środków na jego rozbudowę. Wobec trudności pozytywnego załatwienia wszystkich ubiegających się o miejsca w uzdrowisku branżowe związki zawodowe kierują na obecnym etapie na lecze­nie balneoklimatyczne w pierwszej kolejności osoby czynne zawodowo, a dopiero w drugiej kolejności człon­ków rodzin, emerytów i rencistów. Ta grupa chorych otrzymuje skierowania z pionu związkowego przeważnie w okresie zimowo-wiosennym — po zaspokojeniu po­trzeb pracowników czynnych zawodowo. Renciści i emeryci otrzymują również skierowania ze specjalnego rozdzielnika, przyznawanego centralnie wo­jewódzkim i miejskim przychodniom specjalistycznym. Do uzdrowisk kieruje się według obowiązujących prze­pisów, zarządzeń i instrukcji Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej oraz Centralnej Rady Związków Zawodo­wych. Celowe zatem będzie zapoznanie Czytelnika, choć tylko w bardzo ogólnych zarysach, z tymi zarządze­niami.